دوست داشتن های یواشکی ادم را تا انتهای
جنون میبرد قلب است دیگر
گاهی دلش می خواهد پُر شود از
وجود کسی ولی به کسی چیزی نگوید......

مادرها...
شبیه نخ تسبیح میمانند
به نسبت دانه‌ها
کمتر خودنمایـی میکنند
اما اگر نباشند هیچ دانه ‌ای
کنار دیگری نمیماند‏
خدایا نخ هیچ تسبیحی پاره نشود

زیبا!

هوای حوصله ابری است
چشمی از عشق ببخشایم
تا رود آفتاب بشوید
دلتنگی مرا...

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو
پیش من جز سخی شمع و شکر هیچ مگو

سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو
ور از این بی‌خبری رنج مبر هیچ مگو

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت
آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر می‌ترسم
گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو

من به گوش تو سخن‌های نهان خواهم گفت
سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد
در ره دل چه لطیف است سفر هیچ مگو

گفتم ای دل چه مه‌ست این دل اشارت می‌کرد
که نه اندازه توست این بگذر هیچ مگو

گفتم این روی فرشته‌ست عجب یا بشر است
گفت این غیر فرشته‌ست و بشر هیچ مگو

گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد
گفت می‌باش چنین زیر و زبر هیچ مگو

ای نشسته تو در این خانه پرنقش و خیال
خیز از این خانه برو رخت ببر هیچ مگو

گفتم ای دل پدری کن نه که این وصف خداست
گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو

شنبه ها انگار
خستگی یک عمر جمعه با من است!
انگار جمعه را
صدسال
زندگی کرده ام
اما دل خوشم
به هفته ای که قرار است
تمامش را
با یاد تو زندگی کنم .

با مردها مدارا کنید

مردها

حتی چهارخانه ی پیراهنشان

هم امنیت میدهد

هیچ روزی بخیر نمیشود

اگر صدایی بم هر روز نگوید

دوستت دارد

دلتـنگ توام جانا
هردم که روم جـایی

با خود به سفر بردم
یاد تو و تنـهایی...

گـاهـۍ همیـڹ ڪه دڸ بہ
ڪسی بسته‌ای، بس است

بغضت ترڪ‌ترڪ شد و
نشڪسته‌اے، بس است

گاهی فقط همین ڪه
بـــہ امـّیـدِ دیـڪَـرے

از خود غریبه‌تر شدۍ
و خسته‌اۍ، بس است

چه صبح قشنگی می شود ...
اگر‌ یک روز
به جای حسرتت
تو را داشته باشم ...

طلوع
گرم
چشمانت
مرا
صادق ترین
صبح
است...